[su_note note_color=”#dcc8d2″ text_color=”#0a0a0d” radius=”2″] مدرسه مهمترین مؤسسه آموزشی است، که بیشتر فعالیت هایش صرف تربیت نسل آینده جامعه می شود و نقش بسیار مؤثری را در پیشرفت، سربلندی جامعه ایفا می کند .یک مدرسه خوب دارای خصوصیات و صفاتی است که در نهایت یادگیری مادام العمر را در دانش آموزان پرورش می دهد. از این مدارس، با عنوان «مدارس کیفی» یاد می شود. [/su_note]

مدرسه کیفی

در یک مدرسه ی کیفی که در آن هدایت، جایگزین ریاست می شود،دانش آموزان با استفاده از آموخته های خود، دانش کسب می کنند و آن دانش را نگاه می دارند.این دانش، حفظ کردن اطلاعات نیست؛ زیرا اطلاعات حافظه محوردر دنیای واقعی برای هیچ کس از جمله خود دانش آموزان فایده ای ندارد.

در مدارس کیفی، آموزش جای خود را به تعلیم و تربیت می دهد.تعلیم و تربیت، کسب دانش نیست، بلکه استفاده از دانش است.

مهارت های صحبت کردن و گوش دادن،تفکر و حل مسئله بزرگ ترین فایده ی تمام یادگیری هستند که مدارس آموزشی فعلی تلاش چشمگیری برای تدریس این مهارت های مهم نمی کنند؛ اما در مدرسه ی کیفی این مهارت ها به طور دائمی و اثربخش آموزش داده می شوند.

در مدارس فعلی آموزش ها بر مبنای حافظه محوری است و سؤالات و آزمون ها نیزچیزی فراتر از سنجش دانسته های به درد نخور نیست؛ اما در مدرسه ی کیفی دانش آموز درس زندگی را یاد می گیرد. او می آموزد که فکر کند، مسئله حل کند و انگیزه ای درونی برای یادگیری داشته باشد.

سوالاتی که در مدرسه ی کیفی از دانش آموزان پرسیده می شود، همه در راستای تفکرمداری و تفسیر و تحلیلی است.

برای مثال سؤال تاریخ می تواند این گونه باشد:

«چرا مغول ها کتابخانه های کشورمان را آتش زدند؟ این کار چه آسیب هایی به فرهنگ ما وارد کرده است؟

سؤال علوم هم می تواند چنین باشد:«چرا دانشمندان و کارشناسان نگران کمبود آب درکشور هستند؟

چه عواملی باعث خشک شدن دریاچه ی ارومیه شده است؟برای نجات آن چه کارهایی می توان انجام داد؟»

مسئله های ریاضی هم می تواند به این صورت طرح شود:«پدرتان در حال رنگ کردن خانه است. او از شما می خواهد که به فروشگاه رفته و رنگ بخرید.حساب کنید چقدر رنگ باید خریداری کنید؟»

سؤال های فارسی هم می تواند چنین باشد:«شخصیت های داستانی که در متن خواندید، چه مشکلاتی داشتند و چه راه حلی برای مشکلات آنها پیشنهاد می کنید؟»

اگر پاسخ ها و راه حل های دانش آموز قابلیت داشت، دیگر با او کاری نداریم، ولی اگر کارش قابلیت نداشت، به او گفته می شود:«آن قدر سعی کن تا هردو مطمئن شویم جواب های باقابلیتی داده ای.»